टीकापुरको एउटा सानो गाउँ, जहाँ साँझ पर्नेबित्तिकै बत्तीहरू कमजोर हुन्छन् र मानिसहरू चाँडै घरभित्र पस्छन्। २७ वर्षीया रचना (नाम परिवर्तित) पनि त्यही गाउँकी एउटी सामान्य गृहिणी थिइन्। दुई सन्तानकी आमा, श्रीमान् भारतमा काम गर्न गएका। उनी दिनभर घरको काम, खेतीपाती र बच्चाहरूको हेरचाहमा व्यस्त हुन्थिन्। उनी कहिल्यै सोच्दिनथिन् कि आफ्नै गाउँको एउटा परिचित अनुहारले उनको जीवन सधैंका लागि अँध्यारो बनाइदिन्छ।
२५ चैतको त्यो बेलुकी सामान्य थियो। रचना बच्चाहरूलाई खाना खुवाएर सुताउन लागेकी थिइन्। ढोका ढकढकायो। बाहिर ३० वर्षीय कासिम अली जागार उभिएका थिए। गाउँमा उनी “दाई” भनेर चिनिन्थे। कहिलेकाहीं सानोतिनो काममा सहयोग गर्थे। रचनाले ढोका खोलिन्। “दिदी, अलिकति पानी दिनुहोस् न,” उनले सामान्य स्वरमा भने।
रचनाले पानी दिइन्। तर त्यसपछि घटना यति छिटो भयो कि उनले प्रतिरोध गर्न पनि पाइनन्। कासिमले जबरजस्ती उनलाई कोठाभित्र घुसारे, मुख थुने र २७ वर्षीया आमामाथि क्रूर बलात्कार गरे। रचनाले चिच्याउन खोजिन्, तर डर र लाजले गला थुनियो। बच्चाहरू अर्को कोठामा सुतिरहेका थिए। उनी रोइन्, तर आवाज बाहिर निस्केन।
घटनापछि कासिम भागे। रचना रातभरि एक्लै रोइन्। शरीर दुखिरहेको थियो, मन झन् बढी। “मेरो बच्चाहरूको अनुहार कसरी हेर्ने? श्रीमान्लाई के भन्ने?” यो प्रश्नले उनलाई सताइरह्यो। बिहान उठेर उनी प्रहरीसम्म पुगिन्। इलाका प्रहरी कार्यालय टीकापुरमा गएर जाहेरी दिए। उनको आवाज काँपिरहेको थियो, आँखाबाट आँसु बगिरहेका थिए। “मलाई न्याय चाहिन्छ,” उनले प्रहरीलाई भनिन्। “मेरो बच्चाहरूको भविष्य बचाउनुहोस्।”
प्रहरीले तुरुन्तै एक्सन लियो। मंगलबार बेलुकी खटिएको प्रहरी टोलीले कासिम अली जागारलाई नियन्त्रणमा लियो। अहिले उनी प्रहरी हिरासतमा छन् र थप अनुसन्धान भइरहेको छ।
रचना अहिले अस्पतालमा छन्। उनीको स्वास्थ्य जाँच भइरहेको छ। तर मानसिक घाउ निको हुन अझै धेरै समय लाग्ने छ। उनका छोराछोरीले आमालाई “के भयो?” भनेर सोधिरहेका छन्। रचनाले के जवाफ दिने? उनी भन्छिन्, “मलाई लाग्थ्यो गाउँ सुरक्षित छ। तर महिलाको शरीर र सम्मान कहिल्यै सुरक्षित हुँदैन रे।”
यो घटनाले टीकापुर र आसपासका गाउँमा ठूलो तरंग ल्याएको छ। छिमेकीहरू भन्छन्, “कासिम त हामीकहाँ घरीघरी आउँथ्यो। यस्तो गर्न सक्छ भन्ने कल्पना पनि गरेका थिएनौं।” महिलाहरू अहिले डराएका छन्। साँझ पर्नेबित्तिकै घरबाहिर निस्कन डर लाग्छ।
रचनाको परिवार अहिले टुटेको छ। श्रीमान् भारतबाट फर्किने तयारीमा छन्। उनी भन्छन्, “मेरी श्रीमतीको यो पीडा मैले कहिल्यै मेटाउन सक्दिनँ। तर न्याय पाउनुपर्छ।”
यो कथा एउटी आमाको मात्र होइन। यो सुदूरपश्चिमका हजारौं महिलाको आवाज हो -जसले हरेक दिन सुरक्षा र सम्मानको लागि लडिरहेका छन्। प्रहरीले छिटो पक्राउ गरेर राम्रो काम गरेको छ, तर यो पर्याप्त छैन। बलात्कार जस्तो जघन्य अपराधमा कडा कानुनी कारबाही, पीडितलाई मनोसामाजिक सहयोग र समाजमा चेतना फैलाउनु आवश्यक छ।
रचना अहिले पनि रातमा निदाउन सक्दिनन्। उनी बारम्बार भन्छिन्, “मेरो बच्चाहरूले आमालाई कमजोर होइन, बलियो देखून्।”
टीकापुरको यो अँध्यारो रातले एउटा सन्देश दिएको छ महिलामाथि हिंसा कहिल्यै सह्य हुँदैन। न्यायको लागि आवाज उठाउनुहोस्। पीडित एक्लो छैनन्। समाज र राज्यले उनीहरूलाई साथ दिनुपर्छ।
रचना जस्ता आमाहरूको लागि शान्ति र न्यायको प्रार्थना।
